ذَرْنِي وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحِيداً اى ذرنى و من خلقته وحيدا كه ضمير عايد بكلمهء من محذوف باشد يعنى بگذار اى محمد مرا با آن كسى كه آفريدم من او را حالكونى كه او در شكم مادر تنها بود زيرا كه من كفايت شر او از تو خواهم كرد و سزاى او را بر كنار او خواهم گذاشت بنا برين وحيدا حالست از ضمير محذوف و ميتواند معنى آيه چنين باشد كه بگذار مرا با آن شخص كه خلقت كردم او را حالكونى كه من در خلقت او سهيمى و شريكى نداشتم و بنا برين وحيدا حالست از كلمهء تاء در خلقت از صادقين عليهما السلام روايت كرده‌اند كه مرا از وحيدا ولد الزناست بنا برين مراد از وحيد وحيد از پدر است يعنى منفرد است از پدر زيرا كه او ولد الزناست و پدرى او را نبود و معنى آيه اينست بگذار مرا با آنكه آفريدم من او را حالكونى كه او بىپدر و ولد الزنا است و ايضا در روايت آمده كه « الوحيد من لا يعرف له اب » وَ جَعَلْتُ لَهُ مالًا مَمْدُوداً و گردانيدم براى او مال بسيار يا مقرر كردم براى او اجلى را تا مدت معلومه چنانچه على بن ابراهيم از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه « قوله وَ جَعَلْتُ لَهُ مالًا مَمْدُوداً قال اجلا الى مدة » وَ بَنِينَ شُهُوداً و دادم او را پسرانى كه حاضرند نزد او در مكه و او متمتع است از لقاء آنها و اين كنايه از كثرت خدم و عبيد است به اين معنى كه چون او خدمتكاران و غلامان بسيار دارد احتياج نميشود او را كه به جهت كسب معيشت پسران خود را از خود دور گرداند و حق در تفسير آيه اينست كه گفته شود و گردانيدم براى او مال بسيار و دادم او را يعنى . . . را مصاحبان و دوستانى كه شهادت دهنده‌اند براى او كه رسول اللَّه صلوات اللَّه عليه و آله ميراث نگذاشته و كسى از آن حضرت